خداوندا ! من همان بندهء توام كه پيش از آفرينش و پس از آن بر او انعام كردى و او را از جمله هدايت يافتگان به دين خود قرار دادى و براى اداى حق خود او را توفيق دادى و پاك ساختى و وارد حزب خود نمودى و او را به دوستى دوستانت و دشمنى با دشمنانت راهنمايى كردى . آنگاه او را فرمان دادى و او اطاعت نكرد ، و بازداشتى ولى او نپذيرفت و از نافرمانى خودت منع كردى ، او امر تو را مخالفت كرد ، ولى نه از باب دشمنى و گردن فرازى ، بلكه هواى نفسش او را به سوى كارى كه تو نهى كردى و زنهار نمودى ، كشاند و دشمن تو و او ( شيطان ) نيز او را بر اين نافرمانى گستاخ كرد ، در نتيجه دست به گناه آلود ! اما با وجود اين از وعدهء عذاب تو بيمناك و به وعدهء عفو تو اميدوار و به گذشت تو دلگرم بود . ولى با آن همه نعمتهاى تو از هر يك از بندگان تو سزاوارتر به خوددارى از گناه بود ! خداوندا ! هم اكنون به درگاه تو آمده‌ام ، خوار و زار و سرافكنده و بيمناك در حالى كه به بزرگى گناه خود اقرار دارم و سنگينى آن را بر دوش خود احساس مىكنم ، كه نافرمانى بزرگى را مرتكب شده‌ام ، به عفو تو پناه آورده و از بخشايش تو زنهار مىطلبم و يقين دارم كه هيچ پناه دهنده‌اى جز تو مرا از عذاب تو پناه نمىدهد و هيچ كس از عقوبت تو مرا باز نمىدارد ! بنابراين چنان كه بندهء گنهكارت را پيوسته مشمول رحمت خويش مىسازى ، مرا نيز مشمول گردان ! و چنان كه بر بندگان خود مىبخشى بر من نيز ببخش و به آمرزش بىدريغ خود كه بر آرزومندان آمرزش و غفران ، منّت مىنهى بر من نيز منّت گذار ! از امروز مرا نصيبى فرما كه از خشنودى تو برخوردار گردم و مرا با